همه ی سیاهچاله ها یه چیزی دارن به اسم افق رویداد. خیلی خیلی ساده ش اینه که یه جور مرزه واسه سیاهچاله. اینجوری که شما اگه از اون مرزه رد بشی دیه فرو رفتن و بلعیده شدنت حتمیه. یه مقدار سخت ترش اینه که این منطقه ی کروی شکل در واقع منطقه ای از فضا و زمانه و ماده و نور فقط به یک سمت ( به سمت داخل سیاهچ

تمام دنیای زیرپایم سیاهی مطلق بود. آنقدر تاریک که انگار داشت نور داخل هواپیما را هم می بلعید. پیشانی ام را چسباندم به شیشه و با وحشت به دنبال بارقه ای از نور گشتم. من از تاریکی نمی ترسم، ولی خبر های بد را شب ها به گوشم رسانده اند. خبر های بد، حرف های بد، آدم های بد... . اخیرا افکارم بیش از حد مزاحم